Column van collega Harriët ter voorbereiding op de zomervakantie…….

All inclusive

Deze column schrijf ik op grote hoogte. Letterlijk, want ik zit namelijk in een vliegtuig. Niet helemaal op mijn gemak, ik heb liever vaste grond onder mijn voeten. Daarom heb ik mij als afleiding aan het schrijven van deze column gezet.
Ik ben op de terugreis van een ‘all inclusive’-vakantie. Wat is zo’n vakantie een uitdaging voor een diëtist! Niet omdat ik mij wat het eten betreft een beetje sociaal wenselijk moest gedragen: ik heb tijdens de vakantie geen inwoners uit mijn woonplaats kunnen bespeuren, dus als ik had gewild, had ik de hele dag ongezien naar hartenlust kunnen eten. Maar een paar kilo zwaarder van vakantie terug komen is natuurlijk een ‘no go’ tegenover mijn cliënten.

Voor wie het concept ‘all inclusive’ niet kent: er is een ontbijtbuffet van 7.30 tot 10.30 uur, een lunchbuffet van 12.30 tot 15.30 uur, een snackbuffet om 15.45 uur en een dinerbuffet van 18.00 tot 22.00 uur. Samengevat: de klok rond is er eten. En het aanbod is mega!! Als je alles wilt proeven, dan heb je zelfs aan de ruime openingstijden niet voldoende.
Het voedingsaanbod was over het algemeen redelijk gezond. Een ruim assortiment aan groentes, op verschillende manieren bereid en verwerkt. Naast vlees was er ook dagelijks vis. Gerechten werden gekruid met de meest afwisselende kruiden. Zout werd daarentegen absoluut niet overdadig toegevoegd. Ook het assortiment fruit was uitgebreid. Oké, van het toetjesbuffet met verschillende soorten pudding, ijs en gebak kan ik als diëtist moeilijk iets positiefs zeggen ……. maar jeetje, wat was het lekker!

Zou ik ooit het boek ‘Hoe overleef ik all inclusive’ schrijven, dan zou ik hierin toch een groot gedeelte wijden aan het belang van portie-grootte. Ik heb daar al vaker over geschreven, maar ik zag ook nu weer dat dit mijn belangrijkste advies is en tegelijkertijd de grootste uitdaging voor veel mensen.
Hetzelfde geldt voor de snelheid van eten. Het moet gaan om het proeven van de gerechten, om het voeden van je lijf, in plaats van om het eten totdat je geen pap meer kunt zeggen. Dat beneemt je de energie, bezorgt je maag- en darmklachten en een hoop chagrijn achteraf.

En uiteindelijk is het toch veel prettiger, als je gewoon mooie herinneringen als souvenir mee naar huis neemt in plaats van maagzuurremmers en een maat extra.